Jan Zaremba

Jan Zaremba urodził się 24 maja 1874 roku w Tczewie, w rodzinie kolejarza Jana Zaremby i Marii ze Znanieckich. Uczył się w Collegium Marianum w Pelplinie i gimnazjum w Starogardzie, gdzie w 1895 roku zdał egzamin dojrzałości. W tym samym roku rozpoczął naukę w Seminarium Duchownym w Pelplinie, a w 1899 roku przyjął święcenia kapłańskie. Następnie studiował matematykę, filologię i nauki przyrodnicze na Uniwersytecie w Monachium. Od 1904 roku uczył matematyki i nauk przyrodniczych w Collegium Marianum, gdzie promował polską kulturę i wprowadzał język polski jako język wykładowy.

W 1919 roku zaangażował się w tworzenie polskiej oświaty na Pomorzu. W 1920 roku został dyrektorem męskiego Seminarium Nauczycielskiego w Lubawie, a od 1922 roku ponownie nauczał w Collegium Marianum. W 1933 roku przeszedł na emeryturę. Otrzymał Złoty Krzyż Zasługi oraz tytuł radcy duchownego ad honores. 20 października 1939 roku został aresztowany przez Niemców w Tczewie, gdzie był więziony, katowany i rozstrzelany. Jego ciało rozpoznano w 1945 roku, a następnie pochowano na cmentarzu w Pelplinie.

Na podstawie artykułu „Jan Zaremba (1874–1939)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.